Pesimist Perde

Kime yansam bilemedim, sıksam zifir taşacak,
Gözyaşlarımı toprakla aldım, pesimist haykıracak.
Aşacak belki de ardından batık gemilerin seller,
Tabut üstü mektuplaşmalar çıkacak yer üstüne.
​Mutluluk bir rüyaydı son gördüğüm ay suratlarda,
Aldatan dostu affetmek bir erdemdi çıkar yokken.
Sırlarım bana acizmiş, başkalarının kuvvetiyken,
Olmuş kefen beyazı bir işve gelinlikle soframda.
​İlk çatalı kimin atacağı meçhul ölüm diyarında,
Farkeden kalemlerin rengini karikatür bir sandal,
O da yalan söylüyor; kasıntı deryalar mı hantal?
Anlamsız bir sema yaratıyor koskoca kainatta,
Sığamıyorum bu haksızlığı tavaf dönen kırlara.
​Gömün içine, son bela benim hakikatımdır onlara.
Ufak bir tebessümdü çilesi çiçek açmış cenklere,
Esrarengiz alışmışlık, kinlerim bebek yüzlü keşlere.
Onlar riyalarında boğar beni sefil bir seçmede,
Ve keşmekeş kapladı ellerimi simsiyah perdede,
Dengede belki de sessizce kaderlerimiz eş eşe.
​Ve gerçekleşmeyen hayaller bir kaydırakta durdu,
Aniden suspus kabuslarla ölü toprağı örtüldü;
Sayılmamış oylar var bu pusulada, körlük sadece.